Stijn Vermeeren

Als iemand foto's plaatst op Facebook van een bezoek aan Liverpool, dan zijn het steeds foto's van de huisjes waar John Lennon, Paul McCartney en co. zijn opgegroeid, en zeker zit ook het straatnaambordje van Penny Lane er ergens tussen, voorzien van geëxalteerde commentaar. Nu ben ik zelf best wel een Beatles-fan, maar ik ben toch niet zo fanatiek dat ik me het hoofd op hol laat slaan door een straatnaambordje of door de voorgevel van een doorsnee voorstadshuisje waar toevallig een blue plaque aan bevestigd is. Gelukkig is Liverpool helemaal niet zo Beatles-centred als ik vreesde. In tegendeel, de Beatles worden je nergens opgedrongen, met uitzondering van de Yellow Duckmarine dan, een amfibievoertuig dat toeristische rondritten doet door Liverpool en in al zijn geelheid behoorlijk in het oog springt. Een dergelijk surrealistische touch valt echter wel met de glimlach te vergeven.

De Beatles mogen dan wel de grootste attractie zijn in Liverpool, er zijn een hele hoop betere redenen om eens naar de stad te trekken, bijvoorbeeld de twee kathedralen. Zowel de Anglicaanse als de Katholieke kathedraal zijn vrij nieuw (respectievelijk afgewerkt in 1978 en 1967), maar het onderscheid in stijl is hemelsbreed. The Anglicaanse kathedraal is een neogotische reus, die niet misstaat naast andere beroemde Engelse kathedralen zoals St. Paul's en York Minster. Volgens de eigen website is Liverpool Cathedral de op vier na grootste kathedraal ter wereld, al is mij niet helemaal duidelijk welke maat men daarbij gebruikt. Bovenop de toren heb je een prachtig uitzicht over Liverpool:

Klik voor grotere versie.

De Katholieke kathedraal (ook gekend als Liverpool Metropolitan Cathedral) daarentegen werd ontworpen door Frederik Gibbert, die ook onder andere de terminals van Heathrow en de electriciteitscentrale van Didcot op zijn naam heeft staan. Niet meteen de meest evidente architectenkeuze voor een kathedraal dus, en de Metropolitan Cathedral is dan ook een futuristische, tipi-vormige constructie. Het uiterlijk geeft een vreemde en ietwat misplaatste indruk, maar binnen is de kathedraal verbazingwekkend knus en sfeervol, met het altaar in het middelpunt van de cirkelvormige zaal. Ook interessant is de moderne benadering van het glasraam, dat hier niet zozeer als decoratie of als afbeelding van Bijbelse taferelen gebruikt wordt, maar wel een onmisbare bijdrage levert aan de sfeer in de kerk door al het binnenvallende licht op diverse manieren te kleuren.

Wat heeft Liverpool verder nog te bieden? De grootste Chinese poort buiten China bevind zich in Liverpool, net als een pub (de Philharmonic) waarvan de herentoiletten beschermd erfgoed zijn; blijkbaar komen er ook regelmatig vrouwen binnenlopen om er foto's te nemen! Er is ook een netwerk van tunnels die in de vroege 19de eeuw gebouwd werden in opdracht van Joseph Williamson, maar niemand weet waarom. Sommigen denken dat Williamson de werkloosheid wou bestrijden door nutteloze tunnels te laten graven; anderen vermoeden dat de tunnels als schuiloord moesten dienen voor bij het einde van de wereld.

Het centrum van Liverpool biedt ook meer conventionele attracties, met name de moderne shoppingwijk Liverpool One en een hele boel (meestal gratis) musea. Natuurlijk is er een Beatles-museum, maar ook bijvoorbeeld het Merseyside Maritime Museum over Liverpool als havenstad en het International Slavery Museum gedenkt de vele slaven die in Liverpool op de boot richting Amerika werden gezet. Voor kunstliefhebbers is er onder meer Tate Liverpool, het kleine broertje van Tate Modern in Londen, en de gezellige Walker Gallery. En daarmee is de lijst lang niet ten einde. Liverpool was niet voor niets culturele hoofdstad van Europa in 2008.

P.S.: Honduras heeft werk aan de winkel, na een vriendschappelijke 2-0 nederlaag in Turkije, waar Los Catrachos geen goede indruk maakten: te traag, niet georganiseerd, geen agressiviteit, niet precies genoeg. "We speelden tegen een uitstekende ploeg die ons veel zaken heeft bijgebracht; ze waren agressief en gaven geen enkele kans weg," aldus coach Reinaldo Rueda.

In 2003 bracht Admiral Freebee, de band van Tom Van Laere, een debuutalbum uit. Ik was een vroege fan en bij gebrek aan officiële website richtte ik dan maar zelf de Admiral Freebee Info Site op.

Nu zijn we zeven jaar later, en Admiral Freebee heeft net hun vierde album uitgebracht. Het is getiteld The Honey & The Knife en momenteel kan je het volledige album online beluisteren op de fantastische 3VOOR12 Luisterpaal. Ik ben al lang niet meer de Admirals grootste fan, al geniet ik nog wel met harte van bijvoorbeeld het ruwe "lifts you up/drags you down" in het nummer "The Art of Walking Away", een nieuw hoogtepunt in het werk van Admiral Freebee. Ook heeft een officiële website heeft mijn fansite grotendeels overbodig gemaakt.

Het enige onderdeel van mijn fansite dat ik nog up to date hou, is de songtekstensectie. De booklets bij de albums van Admiral Freebee bevatten geen lyrics, dus hou ik mij er al vier albums lang mee bezig om zelf transcripties te maken, geholpen door bezoekers die mij vele verbeteringen en aanvullingen sturen. Lyrics-websites over de hele wereld hebben hun Admiral Freebee-teksten van mijn website gehaald. Ook voor het nieuwe The Honey & The Knife heb ik reeds de teksten op mijn site gezet, zij het nog met veel vraagtekens. Als je zelf aanvullingen hebt, stuur ze dan zeker op naar mij, dan doe ik de nodige aanpassingen. Ook kan ik zelf het album nog niet te pakken krijgen - hier in Engeland ligt het niet in de rekken - dus misschien kan iemand die het album gekocht heeft eens kijken of er toch geen officiële songteksten bijzitten? Als dat toch zo is, sta ik namelijk goed voor schut met mijn gebrekkige transcripties.

P.S.: Honduras sterspeler voor deze week is Maynor Figueroa. Hij speelt als verdediger bij Wigan Atletic in de Engelse Premier League. Je kent hem waarschijnlijk nog wel van zijn goal in december tegen Stoke, een vrije trap vanaf de eigen helft! In een FIFA-interview klinkt hij erg strijdvaardig: "We have our own style, which works, and we're not going to change now. Nobody prepares just to lose. We want to win and we'll fight to the death to achieve it."

Het deuntje van "Singin' in the Rain" is mij natuurlijk bekend, net als de macabere rol die het lied speelt in Kubricks verfilming van A Clockwork Orange. Maar de oorspronkelijke film Singin' in the Rain uit 1952 had ik tot gisteren nog niet gezien.

"Wait a minute, I am just about to be brilliant."

Singin' in the Rain is een kleurrijke muzikale komedie die verhaalt hoe Hollywood eind jaren '20 overschakelt van stille film op geluid. Die overgang gaat niet voor elk productiehuis even vlot, zeker als je steractrice een akelig krassende stem heeft. De humor die hieruit voortvloeit is onweerstaanbaar en schetst een karikatuur van Hollywood die anno 2010 nog steeds bijzonder accuraat is.

"Hey Joe, get me a tarantula!"

De muziek voor Singin' in the Rain werd al geschreven vóór het scenario, wat je vooral merkt aan de "Broadway Melody" die niet in de verhaallijn past en die ervoor zorgt dat het slot van de film wat lang op zich laat wachten. Maar ook die losse nummers brengt Singin' in the Rain met stijl en entertainment. Het is geen wonder dat onder andere het American Film Institute Singin' in the Rain beschouwt als beste musicalfilm aller tijden.

"Moses - supposes - his toeses - are roses - but Moses - supposes - erroneously."

P.S.: Honduras stervoetballer van de dag is Julio César "Rambo" de Léon. Rambo speelt momenteel in Italië bij Torino F.C. en is al sinds 1999 een vaste waarde in het nationaal elftal. Rambo is de vrijetrapspecialist van Honduras. Kijk maar eens naar zijn goal van enkele maanden geleden in de kwalificatiewedstrijd tegen de Verenigde Staten.

Horizon, de wetenschappelijke documentairereeks van de BBC, bracht deze week een uitzending over oneindigheid: "To Infinity and Beyond".

Oneindigheid is een bijzonder moeilijk concept om aan de man te brengen zonder in pseudofilosofische onzin te vervallen. Horizon begon gelukkig met uitgebreid te duiden dat oneindigheid "a very slippery concept" is. Dat bijvoorbeeld de even getallen dan wel een strikte deelverzameling vormen van de natuurlijke getallen, maar dat je niettemin een één-op-één-verband tussen beide verzamelingen kunt leggen (Galileo's paradox). Ook geeft Horizon een erg mooie opvoering van Hilberts Hotel, met de Londonse wiskunde Peter Cameron in de hoofdrol. Cameron schreef overigens op zijn blog uitgebreid over de opnames.

Dan slaat Horizon helaas de eigen waarschuwingen in de wind en begint men in het wilde weg veronderstellingen te maken over multiversums en dergelijke. Ik citeer:

"In an infinite universe, anything that's possible has to happen. Even somethings as unlikely as a monkey typing the complete books of Shakespeare."

Waarom impliceert een oneindig universum dat álles erin moet gebeuren? Een oneindige verzameling van natuurlijke getallen moet toch ook niet álle natuurlijke getallen bevatten, zoals men eerder in de uitzending nog aanhaalde met de even getallen.

De claim dat onder oneindig veel apen er zeker één moet zijn die Hamlet typt, is ook onzin. Apen typen immers geen willekeurige tekens. Zelfs mensen kunnen dat niet. Ik herinner me een anekdote uit Simon Singhs "Code Book", over sleutels voor geheime codes die vroeger gegenereerd werden door typisten met de opdracht willekeurigen letters te typen. De typisten hadden echter de onbewuste neiging om afwisselend met de linker- en de rechterhand een toets in te drukken. Daardoor waren de resulterende sleutels verre van willekeurig en dit maakte het aanzienlijk gemakkelijker om de geheime code te breken.

Bij apen is de situatie nog veel erger. In 2003 voorzag met een aantal apen in de zoo van het Zuid-Engelse Paignton met een schrijfmachine. De apen "only succeeded in partially destroying the machine, using it as a lavatory, and mostly typing the letter "s"." Kortom: apen zijn geen randon number generators en zelfs met oneindig veel apen is de kans nog steeds nihil dat er een ooit Shakespeare zal naschrijven.

Horizon is echter nog niet tevreden met literaire apen en begin te berekenen hoe ver je (in een oneindig heelal) zou moeten reizen om een exacte kopie van ons waarneembaar universum (atoom per atoom) aan te treffen. Horizon maakt zich ronduit belachelijk met die berekening, die niet alleen berust op een aantal absurde veronderstellingen, maar ook grove wiskundige fouten bevat. Het ergst stoort mij echter dat Horizon bij alle berekeningen zonder morren een uniforme kansverdeling beschouwd. Alsof het bijvoorbeeld even waarschijnlijk is om levende organismen aan te treffen op aarde als in de kern van de zon. Je zou voor minder een ultrafinitist à la Doron Zeilberger worden.

Oneindigheid is een concept dat gemakkelijk het hoofd op hol doet slaan. Helaas is ook Horizon daar niet immuun voor gebleken.

P.S.: Honduras wereldkampioen voetbal 2010! Volgens een FIFA-enquête zijn er alvast meer mensen die op een verrassing van Honduras rekenen.

Glee is een nieuwe Amerikaanse serie die momenteel furore maakt in de States en in Engeland. In België zal VTM binnenkort de reeks tonen, maar misschien ben je op Youtube ook al wel fragmenten tegengekomen, zoals deze opvoering van Don't Stop Believin'. Glee is een musical-comedy-drama dat zich afspeelt in een Amerikaanse high school, waar leerkracht Will Schuester de glee club, een soort dans-, zang- en performancegroep, nieuwe leven in probeert te blazen. Daarmee beland hij echter middenin alle persoonlijke problemen waar zijn leerlingen mee kampen. Ook zijn onstabiele vrouw Terri en de evil cheerleadercoach Sue (vooral die laatste is een van de heerlijkste bitches die ooit op het scherm zijn verschenen) maken het er voor Will niet gemakkelijker op. Maar een zwaar drama is Glee in de verste verte niet. Er wordt niet op gelet dat het verhaal geloofwaardig blijft; Glee laat zich volledig gaan in het creëren satirische situaties en bovenal grijpen de personages elke gelegenheid om ongegeneerd in zingen uit te barsten. Toch vervalt Glee nooit in zingen-om-te-zingen; de liedjes vormen een integraal deel van het scenario en zijn vaak essentieel in het uitbeelden van de karakters van de personages.

Glee is niet de beste reeks ooit, maar de muziek, de onconventionele personages en het lef om met de glimlach maatschappelijke en emotionele kwesties aan te vallen, geven Glee een universal appeal. Het zou me niets verbazen als men binnen vijftig jaar Glee zal aanhalen als perfecte illustratie voor de huidige jeugdcultuur.

Als Glee je bevalt, onthou dan ook de titel All The Small Things, voor het geval dat die reeks ooit nog eens tevoorschijn komt. All The Small Things is een zesdelige miniserie die vorig jaar op de BBC werd getoond. De reeks, vernoemd naar een Blink 182-lied, brak niet al te veel potten, al zorgde  hun versie van What's My Age Again, een ander Blink 182-nummer, wel voor een kleine internetsensatie. All The Small Things perst de moderne multiculturele samenleving samen in een parochiekoor, een opzet die erg lijkt op die van Glee. Maar All The Small Things is 100% Brits en is dus veel subtieler dan de ongeremde Amerikaanse high schoolwereld van Glee. Een andere sfeer dus, maar All The Small Things is zeker even leuk en doeltreffend als Glee. Helaas zal je het voorlopig alleen met Glee moeten doen, maar als All The Small Things nog eens ooit herhaald wordt, zal ik het zeker laten weten.

De openbare bibliotheek van Aarschot heeft niet alleen een aardige boekencolletie, maar ook een hele ruimte vol met muziekalbums, die je voor drie weken kunt uitlenen aan 50 cent per cd. De bibliotheek was voor mij dan ook een onmisbare bron om mijn muziekkennis uit te breiden en nieuwe ontdekkingen te doen. Zelfs als ik nu nog terug een weekje in Aarschot ben, rep ik mij meteen naar de bibliotheek om er wat tussen de muziek te snuffelen.

In Engeland moet ik het namelijk met andere bibliotheken stellen, waar natuurlijk ook ontdekkingen te doen zijn, maar die soms ook tekort schieten in vergelijking met de Aarschotse bib. Vorig jaar in Cambridge moest ik het met de universiteitsbibliotheken doen. De openbare bibliotheek werd namelijk gerenoveerd; die werken moesten eigenlijk al vóór mijn komst in Cambridge gedaan zijn, maar uiteindelijk is de Cambridge Central Library pas afgelopen september heropend, te laat om voor mij van nut te zijn. De universiteitsbibliotheken in Cambrige zijn natuurlijk wel second to none. De wiskundefaculteit herbergt de moderne en schitterende Moore Library. De Cambridge University Library is dan weer een gedrocht van een gebouw, maar herbergt wel veel schatten, waaronder een bijzonder aardige collectie Nederlandstalige literatuur, die ik helaas pas laat ontdekte. En ook mijn Darwin College had een vrij kleine doch fijne boekencolletie in haar Study Centre.

Toen ik begin dit jaar naar Leeds kwam, verheugde ik mij erop om terug een openbare bibliotheek te hebben, maar dat viel tegen. De Leeds Central Library is klein, maar dan ook echt klein. De collectie is zonder onderdrijven vijf keer kleiner dan die van de bibliotheek van Aarschot, een stadje met 20 keer minder inwoners. Muziekalbums zijn er wel, maar de keuze is erg gelimiteerd en het leengeld hoog (85p per week per cd). Toegegeven, er zijn veel filialen is de voorsteden die alles bij elkaar wel een degelijke collectie zullen hebben, maar het is toch niet hetzelfde als een grote bibliotheek waarin je je met plezier kunt verdiepen omdat je weet dat er toch nooit een einde komt aan de schatten die je erin ontdekt.

Het gebrek aan een goede muziekbibliotheek is gelukkig ook al anderen opgevallen, want in de zolder van het gebouw van de Leeds University Union (de overkoepelende studentenvereniging) is een music library ondergebracht, die door studenten gerund wordt. De muziekbibliotheek is ondergebracht in een klein kamertje, maar dat is van muur tot muur en van vloer tot plafond volgestouwd met cd's en lp's. Het accent ligt vooral op pop/rock, maar ook andere genres zijn vertegenwoordigd. De collectie sluit erg goed aan bij mijn muzieksmaak; zelfs de Belgen van dEUS zijn vertegenwoordigd. En het ontlenen is gratis eens je een lidgeld van vijf pond en een waarborg hebt betaald! De music library is een weinig gekend en goed verstopt hoekje van de universiteit, maar zeker een van mijn favoriete plekje. Enig minpunt: de music library is enkel tijdens de lesweken open; op dit moment zijn alle undergraduates te druk aan het studeren om hem open te houden helaas.

En dan is er natuurlijk de bibliotheek van de University of Leeds. De wiskundeafdeling volstaat, maar doet me toch soms jaloers terugdenken aan de Moore Library in Cambridge. Nederlandstalige boeken zijn er nauwelijks. Van den Vondel's Lucifer, Multatuli's Max Havelaar, en dan nog een paar andere werken die ik niet kan plaatsen, allemaal verstopt in van die mobiele rekken waartussen je zelf de juiste gang moet openrollen, in een uithoek van de Brotherton Library die slechts door geoefende spoorzoekers te vinden is. In het Frans, Duits en Italiaans zijn er gelukkig wel veel boeiende boeken en kranten te vinden, waarschijnlijk omdat die talen, in tegenstelling tot het Nederlands, wel aan de universiteit gedoceerd worden.

De allergrootste troef van de universiteitsbibliotheek is echter de uitgebreide dvd-collectie, waarin niet alleen alle klassiekers te vinden zijn, maar ook veel recente en anderstalige films. Het uitlenen is gratis; meestal wel voor slechts 24 uur, maar dat volstaat. Ik ben dus volop mijn erbarmelijke filmkennis aan het bijschaven, met prioriteit voor het afgaan van de IMDB top 250 aller tijden.

Ik ben nooit een bijzonder grote filmliefhebber geweest, al heeft het me ooit nooit tegen gestaan om een filmpje mee te pikken. Ik zal echter zelden echt gegrepen worden door een film. Misschien ligt het aan een beperkt inlevingsvermogen en kunnen andere mensen zich gemakkelijk in de huid van de personages laten glijden. Misschien heb ik het gewoon liever als verhalen en karakters dieper en uitgestrekter worden uitgewerkt zoals in een goed boek. Wat de reden ook is, een film moet al erg goed zijn om mij echt te raken. Het is daarom dat ik nu toch even "Das Leben der Anderen" wil vermelden, mijn recentste ontlening uit de universiteitsbibliotheek.

"Das Leben der Anderen" uit 2006 is het filmdebuut van Florian Henckel von Donnersmarck en pakt het moeilijke onderwerp aan van de Stasi-inlichtingendienst in Oost-Duitsland in de jaren '80. De acteurs zijn één met hun personages, de dialogen zijn vlijmscherp, de beelden zijn intrigerend, de soundtrack is meeslepend, de morele kwesties die komen bovendrijven zijn moeilijk vatbaar doch uiterst nijpend, het einde is ingetogen doch warm en hoopgevend. Beter dan dat kan ik ook niet in woorden vatten waarom "Das Leben der Anderen" mij zo begeesterd heeft; een carrière als filmrecensent is echt niet voor mij weggelegd. Gelukkig heb ik reeds een hele rol volgeschreven over bibliotheken, dus ik kan het kort houden: "Das Leben der Anderen" is een absolute aanrader!

Soms zou zelfs In De Gloria de werkelijkheid niet kunnen overtreffen... Kijk zelf maar hoe Eugène zijn auto op stal zet...

In Zuid-Holland, even ten Oosten van Rotterdam, stroomt de rivier Lek. En het zouden geen Hollanders zijn, moesten ze daar niet creatief mee omgesprongen zijn. Je kan er namelijk, al wandelend over de Lekdijk, plaatsen bezoeken als Lekkerkerk, Nieuw-lekkerland, en - godbetert - Krimpen aan de Lek!

Take that anale driehoek.