Stijn Vermeeren

Drie keer Sofia bezoeken in vier jaar? Het is een beetje te veel van het goede, zeker aangezien Sofia niet meteen een stad is waar eindeloos veel te bezoeken is. Maar de conferentie Computability in Europe vond er plaats, en ik kon er mijn werk komen presenteren, dus maakte ik maar het beste van weeral een week in Bulgarije.

Zo had ik voordien de kerk van Boyana nog niet bezocht, een kerk die nochtans UNESCO werelderfgoed is. Dat moest rechtgezet worden, dus nu nam ik wel de tijd om naar Boyana, een buitenwijk van Sofia, te trekken. Het kleine kerkje dankt zijn status aan de 13e eeuwse fresco's, geschilderd over een onderliggende laag van 11e eeuwse fresco's. De fresco's bedekken de hele binnenkant van de kerk, muren en plafond. Zo heeft het kerkje iets van een miniatuur pre-renaissance Sixtijnse Kapel. Boeiend, maar ook erg klein, zodat de busrit naar Boyana meer tijd in beslag neemt dan het bezoek zelf.

Ook had ik nog een dag vrij om te gaan wandelen op de Vitosha-bergketen, die boven Sofia uittorent. Ik had op voorhand de online routeplanner van de stad Sofia gebruikt om te zien welke bus ik moest nemen richting de skilift, die ook in zomerweekends werkt om wandelaars de berg op te brengen. Maar die routeplanner (toegegeven: nog in beta-versie) was een grote leugen, en de bus reed helemaal niet richting skilift. Maar zolang de bus bergop reed, bleef ik maar zitten, en zo vond ik mij uiteindelijk aan het begin van de "gele" wandelroute die Vitosha beklimt. Daar begon ik dan maar aan.

Na een zwaardere wandeling dan gepland, kwam ik dan uit bij Zlatnite Mostove, een van de bekendste voorbeelden van een "stone run" ter wereld. De eindeloze stapels van boulders zijn heerlijk om over te klauteren. Hier kwam ik een Bulgaars koppel tegen, die mij iets in het Bulgaars vroegen. Ik kon niet meer doen dan "English?" te uiten, maar dat hielp ook niet. Toen begon de jongen Italiaanse woorden te gebruiken in een poging mij het verzoek duidelijk te maken of ik een foto van hen zou willen nemen. Daar pikte ik snel op in: "Parli italiano?" Bleek dat zij een tijd lang in Napels gewoond hadden! Een uitgebreid gesprek in het Italiaans volgde. Zo zie je maar hoe talenkennis soms in onverwachte omstandigheden nuttig kan zijn.

Zlatnite Mostove

Bulgaars spreek ik echter totaal niet, wat soms een beetje moeilijk is. Zo verbleef ik net als twee jaar geleden in een studentenresidentie in Studenski Grad, de studentenbuurt van Sofia. Daar kende ik mijn weg dus al een beetje, en ik had er ook mijn favoriete bakkerij om 's ochtends te ontbijten. De eerste twee dagen werkte het woord "café" zonder problemen om een kopje koffie te krijgen. De derde dag volgde er op mijn "café?" echter een lange, onverstaanbare Bulgaarse vraag. Toen ik daarop mijn schouders ophaalde, volgden er nog meer Bulgaarse woorden, doch geen koffie. Ik antwoordde dan maar op goed geluk "da", waarop ik dezelfde koffie kreeg als de twee dagen ervoor, maar wel voor twee keer de prijs...

De communicatie met Bulgaren wordt nog extra moeilijk gemaakt door hun gewoonte om bevestigend het hoofd te schudden, en te knikken wanneer ze "neen" zeggen. Bijzonder verwarrend, zeker wanneer je juist helemaal afhankelijk bent van zulke gebaren om te communiceren...

Die gekheid maken de Bulgaren echter goed met hun liefde voor alles Belgisch: niet alleen hoor je Kate Ryans versie van Désenchantée nog steeds vier keer per dag op de radio, ook was ik op een avond aan het zappen en; hé, da's Jan Decleir! Een Bulgaarse zender toonde De Zaak Alzheimer met Bulgaarse ondertitels. België boven!